Toon zit op Jenaplan onderwijs.

En dat dit een juiste keus is dat wordt keer op keer bevestigd.

Toen Toon nog in de onderbouw zat had ik wel eens mijn twijfels: Is dit wel goed voor onze zoon? Leert hij genoeg? Is er voldoende structuur?

 

Jenaplan onderwijs was voor ons een bewuste keus. We hadden het idee dat Toon op regulier onderwijs niet echt zou aarden. Bij jenaplan mag elk kind zijn eigen ritme volgen (mits het niveau van de landelijke cito's gehaald wordt). Dat klinkt eng maar blijkt in de praktijk juist heel essentieel.

 

Eigen niveau + 1 stapje, schijnt het beste te werken om gemotiveert aan de slag te blijven. Onder je niveau werken werkt verveling in de hand en meer dan 1 stapje boven je eigen niveau aangeboden krijgen schijnt je de moed in de schoenen doen zakken. Ik was bang voor dat 'eigen niveau' want wat als Toon zou 'besluiten' dat hij er niet zo'n zin in had? Maar door dat eigen niveau + 1 stapje blijkt in de praktijk toch dat de kinderen zich telkens weer laten uitdagen en als dat wat minder is dan is er nog de juf die het kind helpt om door moeilijke stukken heen te komen.

 

Maar wat naast het leren van de basisvakken op jenaplan onderwijs minstens even belangrijk is dat zijn creatieve vakken. Tekenen, zingen, toneelspelen.

Volgens jenaplan heeft elk kind zijn eigen talent en het ene kind leert makkelijk, het andere kind is juist heel creatief.

Elke vrijdagmiddag is er de weeksluiting op school en dan komen de creatieve vakken ruim aan bod.

 

Vandaag was de middenbouw aan de beurt om de weeksluiting te verzorgen en de middenbouw verzorgde een playback show.

Toon stond helemaal in zijn eentje midden in de zaal met de ogen op zich gericht te tapdansen, als moeder was ik natuurlijk megatrots.

 

Maar niet alleen als moeder, ook als medemoeder genoot ik van de andere acts.

Zo was er een jongetje die ging breakdansen. 8 jaar is hij en hij deed mee met een groepje meisjes en een andere jongen. De meisjes hadden namelijk twee breakdanser nodig en hij had zich opgeoffert. Het bleek onverwachts een ontzettend talentje met open mond heb ik staan kijken en ook zijn moeder wist niet wat ze zag. 'Ik heb hem nooit eerder zien dansen!' zei ze na afloop even verbaast als trots.

 

En wat dacht je van die keer dat we de kinderen uit school kwamen halen en een paar kinderen een dans startte die ze hadden geleerd en alle andere kinderen bijvielen? Wel eens een hele school kinderen zien dansen zodat zelfs de stoerste jongens meedoen?

 

Zelf doen, zelf ontdekken, zelf proberen. Als je meten en wegen gaat leren dan kan dat ook uit een boek natuurlijk, wat ook kan is pepernoten bakken en de kinderen op die manier het meten en wegen bijbrengen. Aldoende leer je.

 

Ik had wel eens mijn twijfels. Is jenaplan wel een goed type onderwijs? Maar inmiddels weet ik beter. Er is geen enkele reden tot twijfel, Toon zit helemaal op zijn plek. Hij zit nu in groep 4 en leest als een kind van eind groep 6. Rekenen gaat bij hem minder automatisch en daarbij krijgt hij wat extra hulp.

Zijn creatieve kant wordt gestimuleerd en bovenal heb ik een kind dat weet dat iedereen anders is en dat we allemaal in andere dingen onze talenten hebben.

 

 

Heb jij dat ook wel eens, een slapeloze nacht?

Gisteravond ging ik om 23.00 naar bed.

Nog even lezen en toen mijn ogen bijna dicht vielen zag ik dat het al 00.15 was.

Oeps, dat was iets langer lezen dan gepland, ik had al lang willen slapen.

 

Als een blok in slaap gevallen word ik 3,5 uur later alweer wakker.

Even naar het toilet en dan weer gauw terug mijn warme bed in.

Om verder te slapen dacht ik.

Maar toen het 7.00 was moest ik concluderen dat ik echt geen moment meer geslapen heb, zelfs niet wat gedommeld.

 

Dat was niet veel slaap...

Oeps

 

Ruim anderhalf jaar (of waren het er alweer twee?) heb ik gezocht naar een andere woning, en dan nu eindelijk gevonden; een huis met een fantastische zolderetage waar ik mijn trainingen kan gaan geven.

Oja en met 4 slaapkamers :)

 

Begin november krijg ik de sleutel en kan het verfen beginnen.

Er worden een nieuwe keuken en een nieuw toilet geplaatst.

In December hoop ik dan over te gaan, net op tijd want in Januari gaat Waandag van start mijn bureau voor NLP opleidingen, counselling en coaching.

Fantastisch hoe puzzelstukjes soms zo blijken te passen :)

 

 

 

 

 

Bij het rijzen van de morgen

Ervaar de koelte van de nacht

Geniet dan van de zonnestraal

Die in je hart op je wacht

 

Weet dat elke morgen

Elke dag en elke nacht

bekrachtigd en behoeftigd

in je wezen mag

 

Ervaar zo elke morgen

die in je zit

En weet dat tranen stranden

Want de kern van de vrucht is de pit

 

Het lijkt zo soepel

het lijkt zo zoet

echter de pit is wat het leven

nieuw leven brengen moet

 

Weet dat diep van binnen

de kracht, de pit ontstaat

en zich wil openbaren

voor een ieder die tot de kern gaat

 

Zoet van buiten

van binnen de pit

waar met liefdevolle zorg

al het nieuwe leven in zit

 

Leef, ervaar en weet

dat na de zoete happen het echte werk begint

en vraag gerust een hand

als de verzorging van de pit begint

 

Laat het leven ontkiemen

aanschouw de pit als groots in het klein

want voor wie de pit wil gaan verzorgen

zullen de ranken vol vruchten zijn

 

©Paula

Het is inmiddels 6 dagen geleden dat ik gecertificeerd ben en eerlijk gezegd moet ik er nog erg aan wennen.

 

Ik had het de afgelopen tijd zo ontzettend druk, dat ik nauwelijks bevat dat ik nu ineens zoveel tijd heb.

De eerste dagen vroeg ik me constant af wat ik nog moest doen die dag. Bijzonder om dan te ontdekken dat ik geen verplichte boeken meer heb liggen, geen studiestof hoef te bestuderen, geen afspraken hoef te maken voor oefengroepen, geen werk meer hoef voor te bereiden, geen samenvattingen, geen... 

U snapt, gewoon niets meer.

 

Zo vreemd.

Als ik tijdens het surfen op een boeiende site terecht kom hoef ik deze niet meer automatisch onder mijn favorieten in de 'later lezen' map te stoppen. Raar, om die map nu ineens leeg te hebben!

 

Ik weet inmiddels waar ik me moet laten registreren zodat cliënten hun consulten vergoed kunnen krijgen en aan welke eisen de opleidingen die ik ga geven moeten voldoen zodat mensen werkzaam in het onderwijs de opleiding vergoed kunnen krijgen via de lerarenbeurs.

 

Mijn website ontwerpen en bouwen kan dan terwijl de diverse registraties lopen.

Ik heb hard geleerd voor mijn droom, het fundament ligt er.

Nu is het opbouwen.

Ik kan het nog nauwelijks geloven.

 

Sinds vandaag mag ik mijzelf een internationaal gecertificeerde NLPtrainer noemen!

 

Dit betekent dat ik zelf de NLPpractitioner en NLPmaster mag onderwijzen en daarvoor internationaal erkende certificaten mag afgeven bij het succesvol afronden daarvan.

 

Ik kan het nauwelijks bevatten, ik heb er zo hard voor gewerkt.

Mochten jullie iets in jullie woonplaats zien glimmen wat er gisteren nog niet was... dan ben ik dat :)

 

 

Gisteren mijn eerste presentatie 'overleefd'.

Ik moest een presentatie geven van een half uur over een NLP onderdeel.

Als eerste startte ik de dag.

En het ging goed!

Ik had alleen 25 minuten dus dat is 5 minuten te kort.

Het is me vergeven en daar dien ik vandaag, mijn tweede presentatiedag, wel beter op te letten, kreeg ik als feedback mee.

 

Mijn laatste dag van 4 dagen examen!!

En zal ik dan vanavond mijn felbegeerde papiertje in ontvangst mogen nemen?

Vandaag mijn 2e dag gehad.

We moesten demonstraties geven van interventies.

 

Wederom heb ik het gehaald!!

 

Nog 2 dagen te gaan.

 

 

Vandaag zijn mijn 4 examendagen gestart.

We begonnen met een schriftelijk examen.

Vanmorgen om 10 uur gestart en ik was om kwart over 4 klaar.

En dan was ik als 5e klaar.

1 voor 1 druppelde iedereen naar buiten. Iedereen klaagde over zere handen en schouders. Wat ontzettend veel schrijfwerk! Maar nu was het uitblazen.

Om 5 uur leverde de laatste zijn examenformulier in.

En toen werd het wachten op de uitslag.

Want je moest minimaal 70% goed hebben om door te mogen naar de volgende ronde.

 

Hoeveel we gescoord hadden werd nu nog niet verteld. Ik was in elk geval geslaagd. Mijn maatje, welke ik in de opleiding heb opgedaan, is helaas gezakt.

Morgen is dag 2 van onze exames.

 

Ik heb dag 1 gehaald. Nog 3 te gaan.

 

1 van de master trainers zei gisterochtend: we zijn er om jullie bij te staan in jullie proces.

Die woorden kwamen bij me binnen. Helemaal volgens NLP stelde ik mezelf een aantal vragen: Heb ik eerder voor zo'n uitdaging gestaan, of voor iets wat er op lijkt?

Het antwoord is ja.

 

Bij mijn voetverzorgingsopleiding heb ik enorm geworsteld met de anatomie.

Ik zakte dan ook de eerste keer op anatomie. Terwijl ik voor pathalogie een7 haalde, voor schoenkennis een 8 en voor praktijkkennis een 9. Maar een 4... die was niet toegestaan dus zakte ik.

Gelukkig haalde ik bij mijn herkansing een 5 voor de anatomie en samen met mijn andere punten was dat ruim voldoende voor mijn diploma.

 

Ik had zo hard geleerd maar al die statische kennis... dat was mijn ding niet.

Dit kwam ik ook tegen bij mijn opleiding webdesign. Daar was het ook het technische gedeelte wat ik erg moeilijk vond. Toch slaagde ik met een lijst vol voldoendes en goedjes. Ja, ook voor de techniek haalde ik in 1 keer een voldoende.

 

Tijdens mijn rijbewijs maakte ik behoorlijk wat fouten. Ik trok op in zijn drie, reed 140 op de snelweg en toch slaagde ik in 1 keer. Want volgens de instructeur kon ik weldegelijk rijden. Mijn instucteur had me van te voren gezegd: Niemand kan foutloos rijden, zelfs de instructeur zelf niet. En die woorden maakten dat ik bij het maken van de bewuste fouten niet inde stress schoot.

 

En bij mijn opleiding counsellor coach zei de examinator die mijn mondeling afnam: Ik kan je vast geruststellen, ik ben er niet op uit je te laten zakken. En toen hij het zei wist ik eigenlijk ook wel dat het zo was. Hij ging mijn kennis toetsen, mijn scripties doorlopen en casussen aan me voorleggen.

Mijn kennis was voldoende, ik stond achter mijn scripties en die casussen dat is de praktijk en daar ben ik nou net heel goed in.

 

Terwijl ik hier over nadacht realiseerde ik me dat ik welliswaar 1 keer zakte wegens 1 punt tekort, wat ik met de herkansing goed maakte.

En dat al mijn andere pogingen in 1 keer slaagden.

Met deze wetenschap is de kans op in 1 keer slagen al een stuk groter geworden.

 

Ik ga op onbekend terrein en dat maakt me onzeker. Dus was de vraag die ik mezelfde stelde: Hoe vaak bevond ik me eerder op onbekend terrein?

En dat was, zo bleek na enig nadenken, talloze malen en dat vind ik doorgaans eerder leuk dan dat het me onzeker maakt.

Wat maakt dan dat ik momenteel niet enorm geniet? Dit zou ik dan toch juist leuk vinden?

 

Het antwoord is; Omdat ik onzeker ben over of mijn kennis van termen en oefeningen voldoet aan de maatstaaf van het trainersniveau.

Is het ver beneden niveau dan? Nee, dat ook niet.

Ik weet uit de Master dat ik goed ben in NLP. Ik heb niet zoveel met termen maar NLP is voor mijn wel een natuurlijk proces op veel gebieden.

 

Zo hebben we allemaal onze sterkere en minder sterke punten.

Dus ik heb besloten te genieten van mijn opleiding.

De woorden van mijn rij instructeur helpen me daarbij: Niemand rijdt foutloos, zelfs de instructeur niet. Dit geldt natuurlijk ook binnen deze traineropleiding. Het examen straks hoeft niet foutloos.

 

Ik geniet nu dus volop van alle informatie over hoe je inhoudelijk groepstrainingen geeft, hoe je je NLPkennis toepast in je trainer zijn en wat je als trainer moet weten over verschillende leerstijlen en groepsprocessen.

Ik geniet inmiddels met volle teugen!

 

Ik overtroefde een aantal enorme tegenslagen in mijn leven (wie niet he, tegenwoordig?) en ik heb ook uitdagingen weerstaan die ik mezelf op mijn hals haalde.

 

Misschien dat ik er nu achteraf relaxt op terug kijk omdat ik de uitkomst ken. En dat die uitkomst nu net het verschil maakt, als ik zeg het gevoel te hebben mezelf op een punt te bevinden, wat mijn grootste uitdaging ooit wordt.

 

Gehard door het leven kan ik de scherven van mijn levenslessen wel lijmen, die uitdagingen kan ik wel aan. Dat weet ik en alleen al doordat ik dat zo zeker weet lukt het me misschien ook altijd.

Hoe bizar is het dan dat ik zeg dat het angstzweet me bijna uitbreekt als ik denk aan de komende 3 weken?

 

Ik heb inmiddels diverse opleidingen gedaan. Het ene daagde me meer uit dan de andere. Het ene was ook moeilijker dan het andere.

Maar dit keer...pfff... ik heb het gevoel dat ik aan de moeilijkste opleiding begin die ik tot op heden gevolgd heb.

 

3 intensieve opleidingsweken:
6 dagen opleiding, 1 dag vrij, weer 6 dagen opleiding en weer 1 dag vrij. Gevolgd door 4 dagen examen, prestentaties en demonstraties en als ik dat allemaal goed doe ben ik klaar.

 

Niet eerder was lesstof zo uitdagend voor me.

Over 3 weken ken ik de uitkomst.

De meest intensieve 3 weken die ik me nu kan voorstellen.

Zal ik ook hiervan achteraf zeggen dat het mee viel?

 

 

 

Ik was ziek. En niet een beetje ziek.. echt ziek.

Ik kwam er achter toen de hoofdpijn na mijn examen niet afnam en ik het warm en koud bleef houden.

39.2 C

Oke, die staat van niet lekker voelen was dus niet vanwege de zenuwen maar vanwege griep. Maar goed dat ik dat niet wist vóór het examen.

 

De temperatuur schoot nog even lekker door naar 39.7 C maar na wat dyclofinac en penicilline begon ik me gisteren weer een beetje mens te voelen.

Net op tijd want vandaag moest ik mijn mail versturen over de onderwerpen waar ik mijn presentaties over wil geven voor mijn NLPtrainerschap.

Om gecertificeerd te worden hebben ze ook mijn practitioner- en mastercertificaten nodig. Even inscannen klaar. Dacht ik...

 

Want het bleek dat mijn laptop (nieuw) mijn scanner (oud) niet herkent. Zelfs een besturingsprogramma wist mijn laptop niet op te pikken. Een aantal vrienden die ik belde om te vragen of zij konden inscannen bleken dat niet te kunnen. Nog niet helemaal herstelt (en ongesteld -dat helpt ook altijd) Dus de tranen schoten me letterlijk in mijn ogen. Vandaag was de uiterste inlever datum.

 

Gelukkig heb ik een lieve vriend die me een uurtje later terug belde en me kon vertellen dat ik kon laten inscannen op een adres hier in het dorp. Waar ik zelf nooit op was gekomen was dat een copyshop in het dorp dat deed.

De gegevens zijn inmiddels verstuurd en die vriend krijgt een dikke kus van me.

Pffff, pak van mijn hart.

Verplichte literatuur  V

Lessen volgen V

Oefenen met medestudenten V

Verplicht zelf gecounseld worden V

Supervisie afnemen V 

Praktijkervaring opdoen met cliënten V

Scriptie  innerlijke groei V

Scriptie  praktijk V

Examen V

 

Ik ben zó blij!

Mijn beiden scripties voor counselling coaching zijn goedgekeurd :)

 

Komende week op voor mijn mondeling. IK ben zó zó blij!

Er gebeurde veel, heel veel.

 

Zo haalde Toon, enkele uren voordat we afreisden naar Tunesië inderdaad zijn zwemdiploma.

 

Zette Kris ook een prestatie neer door het slechtste rapport van de klas te halen (geef toe, dat is ook een prestatie! Eentje die je maar 1 keer in je leven presteert hebben we met hem afgesproken)

 

Wist ik tussen de drie uren die zaten tussen het zwemdiploma halen en het inchecken op schiphol op het nippertje mijn 2 scripties in te leveren. Met dank aan Tonny die de koffers ondertussen inpakte.

 

En genoten we vervolgens van een welverdiende vakantie in Tunesië samen met vriendin Gerrie en haar twee dochters.

 

Daar vierden we onze WKoverwinning tegen Uru met zo'n 200 tot 250 andere Nederlanders in een speciaal ingericht hollandscafe op de bovenverdieping van een Tunesisch restaurant.

 

Maakten we een boottocht, reden Kris op een squad en wij op een buggy over een zeer zanderige route, werden zowat de winkels ingesleurd door de winkeliers en bleek ik met mijn volle figuur en blonde krullen behoorlijk aanzien te hebben bij de plaatselijke bevolking terwijl ze Gerrie met haar slanke figuur en donkere lokken nauwelijks een blik waardig keurden.

 

Al op het vliegveld van Tunesië waren we voorbereid op het Nederlandse weer.

Daar zaten we door enkele uren vertraging vast omdat we niet terug konden naar Schiphol die vanwege het noodweer in Nederland voor een aantal uren het vliegverkeer platlegde.

 

Inmiddels is Kris alweer druk aan het werk met zijn vakantiebaantjes, is Tonny ook weer gewoon aan het werk en ben ik in afwachting of mijn scripties goedgekeurd zijn. Die week die daar voor staat is inmiddels ruim verstreken en ik wil nu ondertussen wel eens weten of ik op mag voor mijn mondeling counselling coaching. 

 

Ik ben ondertussen alweer in de boeken gedoken voor het volgende: om einde van de zomer bevoegd te worden als NLPtrainer. Als ik dat haal dan mag ik de opleidingen NLPpractitioner en NLPmaster zelf onderwijzen.

In combinatie met counselling coaching lijkt me dat een uitstekende basis om een eigen bureau op te zetten voor NLPopleidingen en individuele begeleiding.

 

Nog even heel druk dus tot half augustus. De week Tunesië was een heerlijke break.

Oja en mocht je het leuk vinden... voor het eerst heb ik foto's in het fotoboek gezet.

Dan kun je het zelf zien.

 

 

 

Om dit te begrijpen is het eerst handig om te weten dat we dit jaar naar Tunesië op vakantie gaan.

 

Kris is bij de kapper geweest en heeft tot grote ergenis van ons zijn hoofd kaal laten scheren. Ik geef toe, het misstaat hem niet maar ik heb liever dat hij een model in zijn haar laat knippen, daar krijgt hij immers kappersgeld voor.

Maar oke, het is er al af.

 

Toon bekijkt Kris eens goed en zegt dan:

"Kris, ik denk dat de mensen in Tunesië denken dat we in Nederland hele grote babies hebben..."

Vriendin Mariska en ik hebben samen Toon uit school gehaald.

Mariska ken ik inmiddels al 24 jaar, we hebben elkaar al een tijdje niet gezien. Nu kwam ze onverwachts even aanwaaien en omdat de school net uit ging haalden we Toon even samen op.

Ook Toon heeft haar al enige tijd niet gezien.

 

Toon tegen Mariska: "Ik herkende je bijna niet"

Mariska: "O nee? Hoe komt dat dan?

"Je ziet er zo anders uit"

 

Het kan kloppen wat hij zegt. Mariska behoort tot de types die regelmatig van gewicht veranderd en ook met regelmaat een andere haarkleur heeft.

In al mijn onschuld vraag ik dus: "Wat is er anders dan?"

Zegt Toon tegen Mariska: "Je hebt zoveel rimpels gekregen"

 

"Mam, er komt een dag dat ik op mijn verjaardag ziek ben".

 

Het is weer ochtend en mijn 6 jarige en ik zitten weer aan het ontbijt.

Wat is hij toch altijd wakker smorgens...en ik slaperig.

 

"Lieverd, je bent nog nooit op je verjaardag ziek geweest"

 

Zegt hij:

"Nee, duh, maar die dag kan zomaar komen want ik ben echt niet ziek op een vaste datum".

Het gaat goed met me.

Mijn vingers waren al snel uit het verband en ook mijn arm is sinds gisteren uit het verband. Ik werd echt gek van de jeuk, vandaar dat ik het verband heb ikgeruild voor sudocreme. Wat helpt om babybilletjes te herstellen helpt misschien ook wel om verbrande huid te herstellen, had ik bedacht. Het helpt in elk geval tegen de jeuk en beschermt redelijk tegen de zon. Niet dat ik daar in ga zitten want dat is vragen om ellende maar ik kan er niet omheen om toch in de zon te verschijnen al is het maar om Toon naar school te brengen en te halen bijvoorbeeld.

 

Morgen is het een week geleden dat ik me verbrandde.

En ik neem aan dat als ik nóg een week verder ben dat de jeuk ook weg is en misschien zie je er dan ook bijna niets meer van :)

Iedereen heeft wel eens van brandwonden gehoord. Maar als het jezelf overkomt is het toch echt heel anders.

 Mij is het afgelopen weekend overkomen.

 

Ik was op mijn werk toen een enorme hoeveelheid kokend hete stoom langs mijn hand en arm kwam. Ik wist niet eens dat je je daar zo ernstig aan verbranden kon!

In eerste instantie had ik niet meteen door hoe ernstig het was. In en reflex trok ik mijn hand terug. 'Auw! Dat deed zeer!'

 

Maar toen begon de pijn door te dringen.

Ik snel naar de kraan. Koelen, koelen, koelen. Niet met ijskoud water hebben we wel eens geleerd. Nou, geloof me: als het je overkomt kun je dat ijskoude water niet eens verdragen. De pijn leek steeds erger te worden. Dus mengde ik de kraan totdat het het minst pijn deed.

 

Toen ik even mijn arm onder de kraan vandaan probeerde te halen... Schrijnende, brandende pijn! En hoe!!

Snel terug onder de kraan. Daar deed het ook onverdraagelijk zeer maar niet zoals zonder kraan.

 

Hoe zeer het deed blijkt wel uit dat ik na drie kwartier koelen pas in staat was om een woord uit te brengen en hulp in te roepen.

De meest voor de hand liggende leek me vriendin Gerrie die immers zeer actief is bij de EHBO en die ik daarin blind vertrouw. Ik belde haar. Toen ik haar stem hoorde barstte ik in tranen uit. 'Het doet zo'n pijn' huilde ik.

Gerrie bleef rustig en stelde me wat vragen. Ze concludeerde dat ik gezien moest worden door een arts en adviseerde me naar de eerste hulp te gaan.

 

Waarom heb ik er altijd zo'n moeite mee als ik het woord dokter hoor?

Hoe dan ook: Voorlopig kón ik er niet eens heen want ik moest eerst weer verder met koelen, die pijn was echt niet te harden.

 

Uiteindelijk kwam ik natuurlijk toch bij de arts terecht. Mijn arm en hand in natte doeken gewikkeld kwam ik daar aan.

Constatering: Eerste en tweede graads verbrandingen aan 3 vingers en een gedeelte van mijn onderarm.

 

Ik werd verbonden. Eerst vettige gaasjes. Want als er blaren kwamen of de huid zou kapot gaan dan zou door het vocht mijn huid aan het verband kleven. Vandaar vettige gaasjes om dat te voorkomen. Daarna gaasverband om de boel af te dekken want mijn huid zou nu heel infectiegevoelig zijn.

Ze adviseerde me om royaal te zijn met pijnstilling. 'Vooral vannacht kun je flink veel last krijgen' zei ze.

 

Inmiddels ben ik twee dagen verder en gaat het bijzonder goed met me.

Vandaag doet veel minder zeer dan gisteren en gisteren vond ik het al zo goed gaan omdat het zoveel minder zeer deed dan eergisteren.

 

Toen ik stond te koelen en ik niet wist waar ik het zoeken moest van de pijn moest ik denken aan al die kleine kindjes die hete vloeistof over zich heen kregen. Ik ben volwassen, hoe komen kleine kinderen door zulke pijn heen?

Ik heb inmiddels wat gesurft naar brandwonden en ik heb gelezen dat veel kleine kinderen overlijden als gevolg van brandwonden. Ik kan me er alles bij voorstellen.

 

De pijn was voor mij niet te harden, laat staan wanneer je klein bent.

Ik kan me voorstellen dat ze de pijn niet overleven.

Tot mijn grote verbazing las ik dat je minstens 5 minuten moet koelen. Geloof me: 50 minuten is eerder!

 

De pijn is het hevigst zodra je onder het water wegkomt.

Die arts kan toch niets voor je doen dus benut je tijd met koelen, koelen, koelen.

Koud water doet te zeer.

Lauw water is te warm

Koudlauw is het beste uit te houden.

 

Ik heb geluk gehad.

Het had slechter kunnen aflopen. Ik heb meer dan een uur gekoeld onder de kraan en daarna ben daarna nog in koude natte doeken gewikkeld geweest. Ik realiseer me nu hoe goed dat was. De pijn dwong me, ik kon niet anders.

Maar ik wil niet weten hoeveel pijn ik nu nog gehad had als ik niet zolang had gekoeld.

 

Morgen gaan mijn vingers uit het verband, mijn onderarm zal wellicht komende week ook ergens volgen.

'Waarschijnlijk zal de huid zich volledig genezen en zul je er straks niets meer van zien' zei de arts.

Ik moest haar woorden even tot me door laten dringen, ik was er niet eens opgekomen dat dit anders kon zijn.

Zoals ik net al zei: Ik heb geluk gehad.

En hoe!

 

 

 

Gisteren was ik bij het graf van mijn vader en dat bleek op de steen na volledig vernield.

De rozenstruikjes die ik zorgvuldig gepland had was overgoten door een enorme stapel zand waardoor ze bijna niet meer te zien waren.
Het jasmijnboompje (mijn vader was dol op appelboompjes maar die worden te groot op een begraafplaats dus vandaar een jasmijnboompje) was dood. De franse boomschors was gedeeltelijk verwijderd en deels overgoten met hetzelfde zand.

Vraag me niet hoe dit kan en eigenlijk is dat mijn minste zorg. Ik ben er al even niet meer geweest en het klinkt misschien betekenisloos maar voor mij is het een enorme klap. Ik ben geen tuinierster maar alles wat daar stond heb ik met liefde geplaatst.

Zien dat dat vernield is dat doet echt zeer. Hoewel het maar spullen zijn is het wel de laatste rustplaats van mijn vader en het voelt gewoon niet oke.

 

Vandaag ging ik dus naar ik dus naar het tuincentrum om nieuwe spullen en planten te kopen. Op de begraafplaats heb ik de restanten van de rozen, het boomschors en het dode boompje uitgegraven.

Wederom heb ik het vol liefde ingericht.

 

En het is mooi geworden!

En mocht papa stiekem mee hebben gekeken dan zal hij vast blij zijn geweest want ik heb een appelboompje gevonden die max 150 wordt!

Geen eetbare appels maar sierappeltjes. Niet helemaal waar hij warm voor liep maar veel meer zijn smaak dan het jasmijnboompje.

 

Ik ben blij met het resultaat. Het was fijn om zo intens bezig te zijn met uitgraven en opnieuw inrichten. Het was lang geleden dat ik zoveel aandacht besteedde aan zijn overlijden. Dat is op zich een goed teken natuurlijk maar het was gewoon fijn weer even zo intens met hem bezig te zijn en me verbonden met hem te voelen ook al is hij er niet meer.

 

Zo zie je maar weer dat al het slechts wel iets goeds kan voortbrengen.

Al hoop ik nooit meer zo onaangenaam verrast te worden als gisteren toen ik op de begraafplaatsplaats aan kwam en met verbijstering zag wat er gebeurd was.

Aan alle moeders zonder kinderen,

 

Het is weer moederdag.

Een dag waar ik vandaag van geniet maar die me tot een aantal jaren geleden oprecht verdrietig maakte.

Voor mij geen zelfgemaakte tekening, geen kinderstemmen en handjes die vol vertrouwen in die van mij schoven.

Voor mij was er stilte, gemis en verdriet door het intense verlangen.

 

Hoe leg je anderen uit hoe leeg, leeg precies is

Hoe stil stilte precies is als je verlangt naar iets wat er niet is.

Het verlangen, onbeschrijfbaar.

 

Je voelt je moeder, je bent moeder, je hebt alleen geen kinderen.

Tenminste niet tastbaar.

Want ze zijn er wel

In je gedachten, in je hoop, in je fantasie, in je verlangen

 

Inmiddels is mijn situatie veranderd, ben ik zichtbaar moeder.

Maar nooit, nooit zal ik de pijn vergeten van mijn onzichtbare moederschap.

Moederschap zit in je hart.

 

Daarom voor alle moeders zonder kinderen:

Dit logje speciaal voor jullie.

Geen zelfgemaakte tekening, geen handje in de jouwe

Maar wel begrip

 

Begrip voor het gemis, voor de hoop en voor het verdriet

Mijn hart gaat vandaag naar jullie uit.

 

Liefs van Paula

 

 

Ging ik begin deze maand met Kris naar schouwburg Almere voor Uri Geller, gisteren ging ik met Toon naar het Beatrix theater in Utrecht om naar de musical Joseph te kijken.

 

Toon is dol op musicals, de zoektocht naar Joseph, de zoektocht naar Mary Poppins. Hij kijkt er graag naar, kent de commercials uit zijn hoofd en wilde er zo graag heen.

En hij heeft genoten!

 

Wel was het even zielig toen Joseph van zijn vader werd gescheiden en ook nog in de gevangenis terecht kwam terwijl hij niets had gedaan. Maar toen ik hem verzekerde dat Joseph én uit de gevangenis zou komen, zelfs koning zou worden en ook nog zijn vader zou terug vinden, haalde hij opgelucht adem en genoot weer verder van de voorstelling.

 

Aan het einde zong hij uit volle borst mee met het slotlied en zijn ogen straalden.

Toon wilde naar Joseph, Toon erváárde Joseph

 

Het was een geweldige avond.

En ik genoot intens toen ik een half uurtje later in een doodstille donkere auto hoorde hoe zijn ademhaling over was gegaan in een zacht snurken. In zijn hand had hij zijn gekregen Joseph pen met lichtje.

En misschien, nee ik wist wel zeker, dat ik van dit beeld nog meer genoot dan van de hele voorstelling!

 

 

 

Toon: 'Waarom haal je dat er af?'

Als hij ziet dat ik bezig ben de korst van de kaas te snijden.

 

'Omdat dat niet lekker is' antwoord ik

 

'Waarom zit dat er dan aan?'

 

'Om te voorkomen dat de kaas uitdroogt'

 

Het is even stil en dan zegt Toon:

 'Dan kunnen ze er beter frietjes om heen doen'